- De Cyber Resilience Act (Verordening (EU) 2024/2847) is van toepassing op hardware- en softwareproducten met digitale elementen die op de EU-markt worden aangeboden, alsmede op de gegevensverwerking op afstand die nodig is voor het uitvoeren van hun functies
- De fabrikanten dragen het grootste deel van de verplichtingen. Importeurs en distributeurs hebben hun eigen controle-, medewerkings- en corrigerende verplichtingen, en worden als fabrikant aangemerkt indien zij een product onder een andere merknaam op de markt brengen of het product ingrijpend wijzigen
- Producten worden ingedeeld in de categorieën "standaard", "belangrijk" (klasse I of klasse II, bijlage III) of "kritiek" (bijlage IV). De categorie bepaalt de conformiteitsbeoordelingsprocedure overeenkomstig artikel 32
- Sinds 11 september 2026 moeten fabrikanten actief misbruikte kwetsbaarheden en ernstige incidenten melden via het centrale meldingsplatform, met inachtneming van twee afzonderlijke termijnen
- De ondersteuningsperiode moet ten minste vijf jaar bedragen, tenzij wordt verwacht dat het product korter in gebruik zal zijn (artikel 13, lid 8)
- De meeste andere verplichtingen zijn van toepassing vanaf 11 december 2027
Wat de Cyber Resilience Act omvat
De Cyber Resilience Act (CRA) stelt cyberbeveiligingseisen vast voor producten met digitale elementen die in de EU worden verkocht. De verordening is op 10 december 2024 in werking getreden. Voorheen kende de EU-productwetgeving geen algemene regel die voorschreef dat verbonden producten veilig moesten worden ontworpen of na verkoop moesten worden gepatcht. Vanaf 11 december 2027 kan een fabrikant die een dergelijk product op de EU-markt brengt zonder aan de essentiële eisen te voldoen, of zonder de kwetsbaarheden ervan gedurende de ondersteuningsperiode aan te pakken, worden geconfronteerd met boetes, terugtrekkingsbevelen en terugroepacties.
Een product met digitale elementen is elk software- of hardwareproduct, met inbegrip van de bijbehorende oplossingen voor gegevensverwerking op afstand, waarvan het beoogde of redelijkerwijs te voorzien gebruik een directe of indirecte gegevensverbinding met een apparaat of netwerk omvat. Dit omvat slimme apparaten voor thuisgebruik, routers, industriële besturingen, besturingssystemen, desktop- en mobiele apps, wachtwoordbeheerders en ontwikkeltools wanneer deze in het kader van een commerciële activiteit worden geleverd. Producten die reeds onder sectorale regelgeving vallen, zoals medische hulpmiddelen, motorvoertuigen, burgerluchtvaart- en scheepsuitrusting, zijn geheel of gedeeltelijk uitgesloten (artikel 2).
Software as a Service (SaaS) is een veelvoorkomende bron van verwarring. De CRA reguleert SaaS als zodanig niet. Een clouddienst die volledig op de infrastructuur van de aanbieder draait en geen onderdeel uitmaakt van een product, valt buiten het toepassingsgebied van de CRA en kan in plaats daarvan onder NIS2 vallen. De verordening heeft wel betrekking op oplossingen voor gegevensverwerking op afstand: verwerking op afstand die door de fabrikant wordt ontworpen of beheerd en zonder welke het product een van zijn functies niet zou kunnen vervullen (artikelen 3, lid 2, en 6). De cloud-backend van een slimme camera of de licentie- en synchronisatiedienst van een geïnstalleerde applicatie kan onder het toepassingsgebied vallen als onderdeel van dat product.
De CRA is een EU-verordening en is rechtstreeks van toepassing in Nederland, zonder dat er voor de verplichtingen zelf een Nederlandse uitvoeringswet nodig is. Nationale regels wijzen de markttoezichtautoriteit aan en leggen procedures vast. De CRA is van toepassing op elk product dat u in de EU op de markt brengt, ongeacht waar de fabrikant is gevestigd.
Fabrikanten, importeurs en distributeurs
Fabrikanten ontwikkelen of vervaardigen een product met digitale elementen, of laten dit ontwerpen of vervaardigen, en brengen het onder hun eigen naam of handelsmerk op de markt. Zij voldoen aan de essentiële eisen, zorgen voor het beheer van kwetsbaarheden, voeren de conformiteitsbeoordeling uit, stellen de technische documentatie en de EU-conformiteitsverklaring op, brengen de CE-markering aan en doen meldingen overeenkomstig artikel 14.
Importeurs brengen producten van een buiten de EU gevestigde fabrikant op de EU-markt (artikel 19). Alvorens een product op de markt te brengen, controleert een importeur of:
- de fabrikant de juiste conformiteitsbeoordeling heeft uitgevoerd en de technische documentatie heeft opgesteld;
- het product is voorzien van de CE-markering en vergezeld gaat van de EU-conformiteitsverklaring (of een vereenvoudigde versie daarvan) en de vereiste gebruikersinformatie;
- de fabrikant één aanspreekpunt voor kwetsbaarheden heeft aangewezen en over procedures voor het omgaan met kwetsbaarheden beschikt.
Indien een importeur redenen heeft om aan te nemen dat een product niet conform is, mag hij het niet op de markt brengen totdat het wel conform is. Indien het product een aanzienlijk cyberbeveiligingsrisico vormt, stelt de importeur de fabrikant en de markttoezichtautoriteiten hiervan in kennis. Na het in de handel brengen van het product houden importeurs een kopie van de verklaring en de technische documentatie ter beschikking, brengen zij de fabrikant op de hoogte van kwetsbaarheden waarvan zij kennis nemen, nemen zij indien nodig corrigerende maatregelen en werken zij samen met de autoriteiten.
Distributeurs stellen producten op de markt beschikbaar zonder zelf fabrikant of importeur te zijn (artikel 20). Zij handelen met de nodige zorgvuldigheid: zij controleren de CE-markering, de bijbehorende informatie en of de fabrikant en de importeur aan hun identificatieverplichtingen hebben voldaan. Zij mogen geen product leveren dat zij als niet-conform beschouwen. Wanneer zij kennis nemen van non-conformiteit of een kwetsbaarheid, stellen zij de fabrikant hiervan op de hoogte, nemen zij corrigerende maatregelen die binnen hun bevoegdheid liggen en werken zij samen met de markttoezichtautoriteiten.
Een importeur of distributeur die een product onder zijn eigen naam of handelsmerk in de handel brengt, of een wezenlijke wijziging aanbrengt aan een product dat reeds in de handel is, wordt beschouwd als de fabrikant (artikel 21). Elke andere persoon die een product ingrijpend wijzigt, wordt de fabrikant voor het gewijzigde onderdeel (artikel 22). Dit geldt ook voor white-label-hardware en OEM-softwareovereenkomsten.
Productcategorieën en conformiteitsbeoordeling
De essentiële eisen zijn voor elk product gelijk. Wat per categorie verschilt, is de wijze waarop de conformiteit moet worden aangetoond (artikel 32). Belangrijke producten zijn opgenomen in bijlage III, onderverdeeld in klasse I en klasse II. Kritieke producten zijn opgenomen in bijlage IV. Bijlage I is geen lijst van producten: deze bevat de essentiële eisen zelf.
| Categorie | Waar deze is opgenomen | Voorbeelden uit de bijlagen | Conformiteitsbeoordelingsprocedure |
|---|---|---|---|
| Standaard | Niet opgenomen in bijlage III of IV | De meeste producten, bijvoorbeeld veel bedrijfsapplicaties en consumentenapparaten zonder een vermelde kernfunctie | Interne productiecontrole (module A) is toegestaan. De fabrikant mag ook gebruikmaken van een route via een derde partij |
| Belangrijk, klasse I | Bijlage III, klasse I | Identiteitsbeheersystemen, zelfstandige browsers, wachtwoordbeheerders, antimalwaresoftware, VPN-producten, SIEM, besturingssystemen, routers en modems, beveiligingsproducten voor slimme huizen | Interne productiecontrole is alleen toegestaan indien geharmoniseerde normen, gemeenschappelijke specificaties of een Europees certificeringssysteem voor cyberbeveiliging volledig worden toegepast. Anders geldt een EU-typeonderzoek (modules B en C) of volledige kwaliteitsborging (module H) |
| Belangrijk, klasse II | Bijlage III, klasse II | Hypervisors en container-runtime-systemen, firewalls, systemen voor inbraakdetectie en -preventie, manipulatiebestendige microprocessoren en microcontrollers | EU-typeonderzoek (modules B en C), volledige kwaliteitsborging (module H) of een Europees certificeringssysteem voor cyberbeveiliging met een borgingsniveau van ten minste "substantieel" |
| Kritiek | Bijlage IV | Hardwareapparaten met beveiligingskasten, gateways voor slimme meters, smartcards en beveiligingselementen | Europese cyberbeveiligingscertificering indien de Commissie dit via een gedelegeerde handeling voorschrijft. Tot die tijd zijn de procedures van klasse II van toepassing |
De classificatie hangt af van de kernfunctionaliteit van het product, niet van de handelsnaam of de sector waarin u het verkoopt. Een product dat louter een in de lijst opgenomen component integreert, zoals een slimme koelkast met een ingebouwde browser, is niet louter om die reden een belangrijk product. Een product waarvan de kernfunctie tot de vermelde functies behoort, zoals een zelfstandig werkende wachtwoordbeheerder, is dat wel. In de uitvoeringsverordening van de Commissie betreffende de technische beschrijvingen van de categorieën in bijlage III en IV wordt vastgelegd waar elke categorie begint en eindigt; het is raadzaam deze te lezen voordat u een klasse vaststelt.
De essentiële cyberbeveiligingseisen
Bijlage I bestaat uit twee delen. Deel I heeft betrekking op de eigenschappen van het product. Deel II heeft betrekking op de maatregelen ter aanpak van kwetsbaarheden die de fabrikant moet uitvoeren zolang het product wordt ondersteund.
Deel I: producteigenschappen
- Producten worden ontworpen, ontwikkeld en geproduceerd om een niveau van cyberbeveiliging te waarborgen dat in verhouding staat tot de risico's, op basis van een gedocumenteerde cyberbeveiligingsrisicobeoordeling (artikel 13, lid 2).
- Zij worden op de markt gebracht zonder bekende kwetsbaarheden die kunnen worden misbruikt.
- Zij worden geleverd met een standaard veilige configuratie, met de mogelijkheid om terug te keren naar de oorspronkelijke toestand.
- Kwetsbaarheden kunnen worden verholpen door middel van beveiligingsupdates, waaronder, indien van toepassing, automatische updates, met een opt-out-mogelijkheid.
- Zij waarborgen de vertrouwelijkheid, integriteit en beschikbaarheid van gegevens, verwerken uitsluitend de gegevens die nodig zijn voor het beoogde doel, beperken het aanvalsoppervlak en verminderen de gevolgen van incidenten.
- Zij registreren en monitoren relevante interne activiteiten en stellen gebruikers in staat hun gegevens en instellingen op veilige wijze te verwijderen.
Deel II: omgang met kwetsbaarheden
- Identificeer en documenteer kwetsbaarheden en componenten, inclusief een SBOM.
- Pak kwetsbaarheden onverwijld aan en verhelp deze, en verstrek beveiligingsupdates, voor zover technisch haalbaar, los van functionaliteitsupdates.
- Test en evalueer de beveiliging van het product regelmatig.
- Publiceer informatie over verholpen kwetsbaarheden zodra er een update beschikbaar is, met beperkte uitzonderingen.
- Zorg voor een gecoördineerd beleid inzake het melden van kwetsbaarheden en een contactadres voor het melden daarvan, en handhaaf dit beleid.
- Verspreid beveiligingsupdates veilig en onverwijld, kosteloos tenzij anders overeengekomen voor een op maat gemaakt product.
Software-stuklijst (SBOM)
Bijlage I, deel II, verplicht fabrikanten tot het opstellen van een SBOM "in een algemeen gebruikt en machinaal leesbaar formaat dat ten minste de afhankelijkheden op het hoogste niveau van het product omvat". De verordening noemt geen specifiek formaat. SPDX en CycloneDX worden op grote schaal gebruikt en voldoen aan de beschrijving, maar de verordening schrijft geen van beide voor.
De SBOM maakt deel uit van de technische documentatie. U bent niet verplicht deze te publiceren, maar markttoezichtautoriteiten kunnen erom vragen. De SBOM bevat een overzicht van componenten en versies. Het is geen kwetsbaarheidsrapport: de kwetsbaarheidsstatus vloeit voort uit uw monitoringproces, dat de SBOM als inventaris gebruikt.
Veel fabrikanten zullen behoefte hebben aan tools voor softwaresamenstellingsanalyse en een releaseproces dat de SBOM voor elke build opnieuw genereert. Indien u nog niet kunt aangeven welke opensourcebibliotheken in elke productversie zijn opgenomen, is het opstellen van die inventaris een verstandige eerste stap.
Ondersteuningsperiode
Fabrikanten moeten voor elk product een ondersteuningsperiode vaststellen. Overeenkomstig artikel 13, lid 8, weerspiegelt deze de verwachte gebruiksduur van het product en bedraagt deze ten minste vijf jaar, tenzij het product naar verwachting minder dan vijf jaar in gebruik zal zijn; in dat geval komt de ondersteuningsperiode overeen met die kortere periode. Die kortere periode moet volgen uit het verwachte gebruik van het product, niet uit de levenscyclus die de fabrikant commercieel het liefst hanteert. De fabrikant houdt bij het vaststellen hiervan rekening met de verwachtingen van de gebruiker, de aard van het product en de relevante EU-wetgeving.
Gedurende de ondersteuningsperiode behandelt de fabrikant kwetsbaarheden overeenkomstig bijlage I, deel II. Elke beveiligingsupdate moet ten minste tien jaar na de uitgifte beschikbaar blijven, of voor de rest van de ondersteuningsperiode indien deze langer is (artikel 13, lid 9). De einddatum van de ondersteuningsperiode, ten minste de maand en het jaar, moet duidelijk worden vermeld op het moment van aankoop en, waar mogelijk, op het product of de interface ervan (artikel 13, lid 19).
Meldingsverplichtingen sinds september 2026
Artikel 14 is van toepassing sinds 11 september 2026. Het geldt voor elk product met digitale elementen op de EU-markt, met inbegrip van producten die vóór december 2027 op de markt zijn gebracht. Het bevat twee afzonderlijke verplichtingen, elk met eigen termijnen.
| Fase | Actief misbruikte kwetsbaarheid | Ernstig incident dat de beveiliging van het product aantast |
|---|---|---|
| Vroegtijdige waarschuwing | Zonder onnodige vertraging en binnen 24 uur na kennisneming | Zonder onnodige vertraging en binnen 24 uur na constatering |
| Kennisgeving | Zonder onnodige vertraging en binnen 72 uur, met algemene informatie over het product, de kwetsbaarheid en corrigerende of risicobeperkende maatregelen | Zonder onnodige vertraging en binnen 72 uur, met informatie over de aard van het incident, een eerste beoordeling en de genomen maatregelen |
| Eindrapport | Uiterlijk 14 dagen nadat een corrigerende of risicobeperkende maatregel beschikbaar is | Binnen één maand na de incidentmelding binnen 72 uur |
De termijn begint wanneer de fabrikant kennis krijgt van de feiten die iets tot een actief misbruikte kwetsbaarheid of een ernstig incident maken. Wacht niet op de toekenning van een CVE of op de afronding van het technisch onderzoek. Krijgt uw supportteam op maandag bewijs dat klanten worden aangevallen via een fout in de firmware, dan moet de vroegtijdige waarschuwing op dinsdag binnen zijn, ook als het CVE pas weken later verschijnt.
Beide worden ingediend via het door ENISA beheerde centrale meldingsplatform (artikel 16). Er wordt tegelijkertijd een melding verzonden naar het CSIRT dat is aangewezen als coördinator in de lidstaat waar uw hoofdvestiging is gevestigd, en naar ENISA. ENISA heeft het platform op 11 september 2026 in gebruik genomen. U dient slechts één melding in en het coördinerende CSIRT deelt de melding met andere lidstaten waar het product wordt verkocht. De fabrikant moet tevens de getroffen gebruikers informeren over de kwetsbaarheid of het incident en over eventuele risicobeperkende maatregelen die zij kunnen nemen, indien nodig in een gestructureerd, machinaal leesbaar formaat.
Een ernstig incident in het kader van de CRA is niet hetzelfde als een inbreuk op persoonsgegevens. Een CRA-incident betreft de beveiliging van het product. Hierbij kunnen al dan niet persoonsgegevens betrokken zijn. Indien dit wel het geval is, beoordeelt u de meldingsplicht op grond van de AVG afzonderlijk en meldt u het datalek zo nodig aan de Autoriteit Persoonsgegevens. Eén gebeurtenis kan beide verplichtingen in gang zetten, met verschillende ontvangers en termijnen.
Opensourcesoftware
Vrije en opensourcesoftware die niet in het kader van een commerciële activiteit beschikbaar wordt gesteld, valt buiten de CRA. Of een activiteit commercieel is, moet per geval worden beoordeeld. Het in rekening brengen van de software, of het genereren van inkomsten via een gerelateerde dienst of platform, duidt op een commerciële activiteit. Het bijdragen van code aan een project waarover u geen zeggenschap heeft, maakt u op zichzelf nog niet tot fabrikant, en een vrijwillige beheerder die software buiten een commerciële activiteit publiceert, is evenmin fabrikant.
De verordening creëert een afzonderlijke rol voor beheerders van opensourcesoftware: rechtspersonen, zoals bepaalde stichtingen, die systematisch en duurzaam ondersteuning bieden voor de ontwikkeling van vrije en opensourcesoftware die bestemd is voor commerciële activiteiten. Beheerders moeten beschikken over een gedocumenteerd cyberbeveiligingsbeleid, samenwerken met markttoezichtautoriteiten en actief misbruikte kwetsbaarheden en ernstige incidenten melden voor zover zij bij de ontwikkeling betrokken zijn (artikelen 3, lid 14, en 24). Hun verplichtingen zijn lichter dan die van fabrikanten, en zij zijn niet onderworpen aan administratieve boetes (artikel 64, lid 10).
Indien u een fabrikant bent die opensourcecomponenten in uw eigen product levert, blijft u verantwoordelijk voor die componenten. Bijlage I is van toepassing op het gehele product, en u meldt kwetsbaarheden die u in een component aantreft aan degene die deze onderhoudt.
Het tijdschema voor de implementatie
Producten die reeds op de markt zijn
Artikel 69 bevat de overgangsregels. Een product dat vóór 11 december 2027 op de EU-markt is gebracht, valt alleen onder de CRA indien het vanaf die datum een wezenlijke wijziging ondergaat. De meldingsverplichtingen in artikel 14 vormen hierop een uitzondering: deze zijn van toepassing op alle producten met digitale elementen die in de handel worden gebracht, met inbegrip van producten die vóór 11 december 2027 in de handel zijn gebracht. Dit is geen algemene vrijstelling: het verder verkopen van een versie die al in de handel is en het in de handel brengen van nieuwe versies moeten worden beoordeeld aan de hand van de overgangsregels en het juridische begrip in de handel brengen. Ga er niet van uit dat elk product dat vóór december 2027 is ontwikkeld, is vrijgesteld. EU-typeonderzoekscertificaten en goedkeuringsbesluiten die reeds zijn afgegeven voor de cyberbeveiligingseisen van andere EU-harmonisatiewetgeving, blijven geldig tot 11 juni 2028, tenzij zij eerder vervallen.
Wat als een wezenlijke wijziging wordt beschouwd, wordt uiteengezet in de richtsnoeren van de Commissie van juli 2026. Een beveiligingsupdate die het beoogde doel niet verandert, valt hier doorgaans niet onder. Een software-update die functies toevoegt of het risicoprofiel wijzigt, kan dat wel zijn.
CRA, NIS2 en AVG vergeleken
| CRA | NIS2 | AVG | |
|---|---|---|---|
| Wat wordt geregeld | Producten met digitale elementen | De beveiliging van het eigen netwerk, de informatiesystemen en de diensten van een entiteit | Verwerking van persoonsgegevens |
| Op wie is de verordening van toepassing | Fabrikanten, importeurs, distributeurs en beheerders van opensourcesoftware | Essentiële en belangrijke entiteiten in de genoemde sectoren | Verwerkingsverantwoordelijken en verwerkers |
| Wat leidt tot een meldplicht | Een actief misbruikte kwetsbaarheid of een ernstig incident dat gevolgen heeft voor het product | Een aanzienlijk incident dat gevolgen heeft voor de diensten van de entiteit | Een inbreuk op persoonsgegevens die waarschijnlijk een risico voor personen met zich meebrengt |
| Melden aan | Het coördinerende CSIRT en ENISA, via het centrale meldingsplatform | Nationaal CSIRT of bevoegde autoriteit | De gegevensbeschermingsautoriteit, en betrokkenen indien het risico groot is |
| Termijnen | 24 uur, 72 uur, vervolgens 14 dagen na een oplossing of één maand | 24 uur, 72 uur, vervolgens één maand | 72 uur aan de toezichthouder als er een risico is; betrokkenen zonder onnodige vertraging bij een hoog risico (artikel 34) |
Een softwarebedrijf kan onder alle drie vallen: de CRA voor de producten die het verkoopt, NIS2 voor zijn eigen activiteiten indien het tot een betrokken sector behoort, en de AVG wanneer het persoonsgegevens verwerkt. In Nederland houdt de Autoriteit Persoonsgegevens toezicht op de AVG, en wordt NIS2 geïmplementeerd via de Cyberbeveiligingswet.
Bewijsstukken die u paraat moet hebben
Markttoezichtautoriteiten vragen om documenten, niet om intenties. Deze matrix laat zien welke stukken een fabrikant naar onze verwachting moet kunnen overleggen.
| Gebied | Vereiste | Bewijsstukken |
|---|---|---|
| Toepassingsgebied en classificatie | Artikelen 2, 6 en 7, bijlagen III en IV | Productinventaris met functie, kernfunctionaliteit, categorie en de onderliggende motivering |
| Beoordeling van cyberbeveiligingsrisico's | Artikel 13, leden 2 en 3 | Gedocumenteerde risicobeoordeling per product, bijgewerkt gedurende de ondersteuningsperiode |
| Beveiliging door ontwerp | Bijlage I, deel I | Beleid inzake veilige ontwikkeling, documentatie van standaardconfiguraties, testresultaten |
| Behandeling van kwetsbaarheden | Bijlage I, deel II | Beleid inzake gecoördineerde openbaarmaking van kwetsbaarheden, contactpunt, registraties van triage en herstelmaatregelen |
| SBOM | Bijlage I, deel II, punt 1 | Machinaal leesbare SBOM per release, die ten minste de afhankelijkheden op het hoogste niveau omvat |
| Ondersteuningsperiode | Artikel 13, leden 8, 9 en 19 | Besluit inzake de ondersteuningsperiode en motivering; einddatum wordt bij aankoop weergegeven; gegevens over de beschikbaarheid van updates |
| Conformiteitsbeoordeling | Artikel 32, bijlage VII | Technische documentatie, EU-conformiteitsverklaring, certificaat van een aangemelde instantie indien nodig, CE-markering |
| Melding van incidenten | Artikel 14 | Registratie op het centrale meldingsplatform, aangewezen melders, escalatieprocedure, registratie van elke melding en kennisgeving aan de gebruiker |
Wat u nu moet doen
De meldingsplicht is reeds van kracht en de belangrijkste verplichtingen gaan in op 11 december 2027. Het opzetten van technische documentatie, SBOM-tools en beoordelingen door derden vergt tijd, dus plan de werkzaamheden nu alvast.
Stap 1: Stel de productinventaris op
Maak een lijst van elk product dat u in de EU ontwikkelt, importeert of distribueert, uw rol bij elk product en eventuele externe gegevensverwerking waarvan het afhankelijk is. Toets elk product aan de hand van de definitie van een product met digitale elementen en de uitzonderingen in artikel 2.
Stap 2: Classificeer op basis van de kernfunctionaliteit
Vergelijk de kernfunctionaliteit van elk product met de bijlagen III en IV en de technische beschrijvingen van de Commissie. Indien een product tot klasse II behoort of als kritiek wordt aangemerkt, neem dan tijdig contact op met een aangemelde instantie, aangezien de capaciteit mogelijk beperkt is.
Stap 3: Richt het meldproces in
Registreer u op het centrale meldingsplatform, geef aan wie meldingen mag indienen en spreek af hoe een signaal over actief misbruik binnen enkele uren bij hen terechtkomt. Test de procedure aan de hand van zowel de tijdlijnen voor kwetsbaarheden als voor incidenten.
Stap 4: Genereer SBOM's en voer kwetsbaarheidsbeheer uit
Stel voor elke release een SBOM op, koppel deze aan kwetsbaarheidsmonitoring en publiceer een gecoördineerd beleid voor het melden van kwetsbaarheden, inclusief een contactadres.
Stap 5: Stel ondersteuningsperioden vast en plan de documentatie
Bepaal de ondersteuningsperiode voor elk product en vermeld de einddatum op het verkooppunt. Begin met het opstellen van de technische documentatie en de risicobeoordeling voor producten die u na 11 december 2027 op de markt brengt.
Ons cyberbeveiligingsteam ondersteunt fabrikanten, importeurs en distributeurs bij CRA-gereedheidsbeoordelingen, de implementatie van SBOM's en het opzetten van een aanpak voor kwetsbaarheden. Onze compliance-afdeling helpt bij het opstellen van technische documentatie en de voorbereiding van conformiteitsbeoordelingen.
De boetestructuur
Markttoezichtautoriteiten in elke lidstaat handhaven de CRA. Artikel 64 stelt de maximale administratieve boetes vast:
- Essentiële eisen en de verplichtingen in de artikelen 13 en 14: tot 15 miljoen euro of 2,5% van de totale wereldwijde jaaromzet, afhankelijk van welk bedrag het hoogst is.
- Overige verplichtingen, waaronder die van importeurs en distributeurs, conformiteitsbeoordeling en CE-markering: tot 10 miljoen euro of 2% van de totale wereldwijde jaaromzet, afhankelijk van welk bedrag het hoogst is.
- Onjuiste, onvolledige of misleidende informatie verstrekt aan aangemelde instanties of markttoezichtautoriteiten: tot 5 miljoen euro of 1% van de totale wereldwijde jaaromzet, afhankelijk van welk bedrag het hoogst is.
Micro- en kleine ondernemingen kunnen geen boete krijgen voor het niet naleven van de termijn van 24 uur voor vroegtijdige waarschuwing, en beheerders van opensourcesoftware kunnen geen boete krijgen (artikel 64, lid 10). Autoriteiten kunnen tevens corrigerende maatregelen opleggen, producten uit de handel nemen of terugroepen en deze in de hele EU aan beperkingen onderwerpen.